Je lijf weet dat al langer dan jij. Ik begeleid vrouwen die alles al begrijpen en het nog steeds niet voelen: terug naar je lichaam, naar wat van jou is, naar je eigen ritme.
Van altijd aan staan naar een lijf dat ook weer uit mag.
Jij bent degene die ze bellen.
Niet omdat je altijd de oplossing hebt. Omdat je rustig blijft ongeacht de chaos of de hectiek en binnen tien tellen weet wat er nodig is. Je hoort aan een stem in welke staat iemand is nog voordat de zin volledig is uitgesproken.
Dat is geen toevalligheid en het is ook geen karaktertrek. Al vertel je jezelf dat het ‘gewoon je gevoeligheid’ is. Het is iets wat alleen jij kunt, en je bent er uitzonderlijk goed in.
Alleen ziet maar een enkeling in je omgeving wat je doet en wat je kan. Het is onzichtbaar werk, onzichtbare ‘waarde’ en het valt pas op als het er een keer niet is.
En elke avond opnieuw, als je iedereen hebt ontzorgd en verzorgd en je alles hebt gedaan wat je moest doen, ben je op.
Je bent niet ziek. Je bent niet perse somber maar je voelt je leeg. Je wordt moe wakker ongeacht hoe lang je slaapt, en raakt maar niet bij. Je adem zakt zelden helemaal, alsof je iets op de loer bent. Je kaak staat vast op momenten dat je het niet eens doorhebt.
En je denkt dat het aan jou ligt.
Er legt je immers niemand iets op. Je doet het allemaal zelf, jij kiest, jij regelt dus als je uitgeput bent dan heb je je leven verkeerd ingericht. Dat is de gedachte eronder en dat geeft je onbewust een gevoel van controle.
Dus werk(te) je aan jezelf. Misschien heb je je verdiept in verschillende vormen van therapie, lees je boeken over zelfhulp, voer je gesprekken om te kunnen begrijpen hoe het zit. Je kunt je eigen patronen inmiddels haarfijn uitleggen alsof het over iemand anders gaat.
Je zoekt geen verklaring meer. Je hebt er al drie.
En je bent nog steeds moe.
Wat eronder zit
Jij was nooit degene die gerepareerd moest worden.
Dat aanvoelen wat een ander nodig heeft voordat iemand je ook maar iets heeft gevraagd, jezelf wegcijferen zodat het de ander of de situatie vergemakkelijkt, dat heb je ergens geleerd. Meestal al vroeg in je leven, in een huis waar een gat viel dat jij onbewust ging vullen. Niemand vroeg er specifiek om. Het was gewoon wat er nodig was om het rustig te houden.
Er is nooit een verhaal van gemaakt.
Het werd een houding waarin je lijf leerde staan, en dat ging nooit meer helemaal uit.
Daarom heeft enkel en alleen begrijpen je niet verder gebracht. Wat in een zenuwstelsel zit laat zich niet wegdenken, of verklaren. Ik zie het bij bijna elke vrouw die ik begeleid: ze legt haarfijn uit waar het vandaan komt, hoe het is ontstaan, welke rol ze had en als ik haar vraag waar ze dat op dit moment in haar lichaam voelt, blijft het stil.
Daar is het stil blijven staan. Bij het voelen. Want als ze dat gevoel moet toelaten, dan wordt alles ingewikkelder en complex.
Dit is het veld waarin ik werk. Ik kijk naar je plek in je gezin van herkomst. Wat je hebt gedragen en wat je is onthouden, wat er van generatie op generatie wordt doorgegeven, en wat daarvan achterblijft in een lichaam.
In mijn vak heet dat parentificatie. Ofwel: je staat op de verkeerde plek in je familiesysteem.
Dat zijn mijn woorden, en je hoeft ze niet over te nemen om er iets aan te hebben.
Dit is de plek waar je meestal stopt.
Je hebt het allemaal al een keer aangeraakt. Er was een huilbui die niet meer ophield, of een moment waarop de controle wegviel, en je bent opnieuw teruggekrabbeld. Je leven heeft helemaal geen ruimte voor instorten. Dus stroop je je mouwen opnieuw op en ga je door.
Dat is geen zwakte. Dat is rekenwerk.
Daarom werk ik gelaagd, en gaat mijn begeleiding in kleine porties. Je leert in kleine stapjes hoe het is om weer te voelen, en je leert ook dat je er ook altijd weer uit kunt. Dat er een veilige plek in jou aanwezig is om naar terug te keren als het teveel wordt. Zo leer je jezelf in alle facetten beetje bij beetje opnieuw kennen en dragen. Het gemak en ook het ongemak.
De reis
Therapie (of de zelfhulpboeken) hebben je verteld wat er gebeurde. Dat was echt werk en heel waardevol. Je hoofd begrijpt het allemaal.
Hier begint het waar dat ophield.
Eerst mag je lijf weer leren voelen dat het veilig is.
Dan mag je neerleggen wat nooit van jou was.
Dan mag je je eigen ritme gaan volgen.
In die volgorde. Een lijf legt niets neer zolang het niet weet dat het veilig is.
Van een hoofd dat altijd aan staat naar een lichaam dat weer meedoet.
voel je weer veilig in je lijf →
Neerleggen wat nooit van jou was om te dragen.
keer terug naar wie je werkelijk bent →
Geen van drieën komt erbij in je week. Ze halen iets weg.
Soms is het moeilijk om te voelen waar je nu staat.
Ondanks alles wat je al gedaan hebt, loop je nog steeds ergens vast.
Je kent de spanning in je lichaam. Je merkt hoe je bepaalde gevoelens elke keer opnieuw wegzet, en je ziet in je relaties een patroon terugkomen dat je maar niet doorbreekt.
Ik heb zes vragen gemaakt die zichtbaar maken wat jou tegenhoudt zonder dat je het doorhebt. En het geeft je een richting om een nieuw begin te maken.
Wat anderen ervoeren
Ik leer spelen met mijn eigen energieniveau.
Er zit veel herkenning in. Ik gaf aan dat ik zomer ervoer in mijn herfst, en jij gaf terug dat ik misschien voor het eerst een opbouw van energie had gevoeld waardoor mijn batterij weer kon opladen. Dat is ook echt zo. Nu kan ik bewuster kiezen wat ik wel en niet buiten de deur plan.
deelneemster
Ik voel sneller waar ík zin in heb.
En ik durf daar keuzes in te maken. Uit plichtsgevoel ging ik mee naar een voorstelling. Eenmaal daar voelde ik heel duidelijk: ik wil ook even alleen zijn. En dat gaf ik aan. Die behoefte zou ik nooit zo concreet hebben uitgesproken als ik niet in dit programma zat. De bewustwording groeit.
deelneemster
Er is meer bewustzijn. Nog niet altijd, maar wel vaker.
De begeleiding ervaar ik als heel prettig. Door het programma merk ik dat ik verlang naar meer meditatie, die me helpt om te voelen en daar ook bij te blijven.
deelneemster
Er kwam ruimte voor emoties. Ik liet het stromen.
Ik voelde vanmiddag zoveel onrust in mijn lichaam, en dat veranderde al snel in rust na onze sessie. Het voelde goed, je bracht helderheid. Wat een opluchting.
deelneemster
uit de feedback op Seasonal Alignment
Wie ik ben
Ik heet Dimitra. Ik ken deze weg niet uit boeken: ik heb jarenlang gedragen wat niet van mij was, patronen die zo oud waren dat ze als mijn waarheid voelden.
Ik zocht antwoorden in therapie, in coaching, in kennis. Dat hielp me begrijpen, en het bracht geen rust in mijn lichaam. Pas toen ik ging vertragen viel alles samen.
De sleutel die ik zocht leefde in mij. Ik moest niet meer doen, ik moest meer laten.
Je hoeft niet eerst om te vallen om hier te mogen zijn.
